Bütün çiçekler sana..

Çiçek topladım iş yerimin bahçesinden.
Sana getirdim say, gelemem şimdi.
Ben sana gelmiş hafiflemiş sayacağım kendimi..

Devamı --> »

Annelik..

Ahh..
Hayvan da olsa anne işte.
Ne savaşlar vermiştim içimde o gece, seni toprağa gömmemek için.
Usûl buydu, ölen gömülürdü dinimizce. Hiç sorgulamamıştım o güne kadar.
Ama o gece.
İsyanlardan döndüm.

Türkan Şoray'ın Dönüş diye bir filmi var. Bebeği ölüyor, günlerce evinde tutuyor bebeğinin cenazesini. Siliyor, temizliyor, örtüyor üstünü. Köylüler kızıyor günah diye, bebeğin cenazesini vermesini istiyorlar. Vermiyor. Kapkara oluyor bebek.. Neyse... Oyle işte..

İzledim senden sonra o filmi birkaç kez.
Sırf "bi yolu var mıydı" sorusuna cevap aradığım ve o kadının yaptığını yapmak istediğim için.

Devamı --> »

6 yorum Kuyu..

Hıçkıra hıçkıra, bağıra bağıra ağlayasım oluyor bazen.
Haberlerde izlediğim, gazetede okuduğum bir habere ya da yolda gördüğüm yaşlı bir amcaya.
Dinlediğim bir bağlama sesine ya da türküde geçen bir cümleye.
Bazen de durup dururken.
Haykırarak ağlayasım geliyor.
Senin acına dayanmak için bütün gücümü harcıyorum demek ki
En ufak bi duygu yoğunluğu takatten düşürüyor.

Senden kalan basit, kırık bir oyuncak parçası ciğerime saplandı mesela dün.
"O kadar oyuncağın içinden şu kırık kelebek kanadıyla oynardı Asil Miran" dedim babana.
Dedim, birkaç saniye susup içimdeki sızıyı dinledim ve değiştirdim konuyu.
Geçti sandım, geçmemiş.
Kuyuyu taşırmış meğer.

Yüreğimde bir kuyu var diyorum bazen.
Sana yanışlarımla yavaş yavaş doluyor.
Aklıma düştüğünde gelen feryatlarımı bir bir o kuyuya atıyorum.
Daim aktif.
Azar azar, yavaş yavaş dolup taşıyor.
Tüm gün hiçbir şey atmadığım da oluyor, bir anda kuyuyu tamamen doldururcasına yandığım da.

Sadece beni yakıyor artık o acı kuyusu, zararsız yani
Görünmüyor dışarıdan.
Önceden gözlerimden fışkırırdı kuyunun alevleri,
Bana bakan üzülür, acırdı.
Gözlerim de saklanmayı öğrendi zamanla.
Gözlerim görünmüyor dışarıdan.

Devamı --> »

4 yorum Koyun koyuna yatabiliriz..

Acın zamanla azalacak derlerdi. Çok kızardım içimden. "Neden azalsın ki, oğlum geri mi gelecek sanki, ya da ben  bebeğini unutacak kadar kötü bir anne miyim ki.. Azalmayacak acım, çünkü bundan sonra her zaman oğlu ölen bir anne olacağım ben. Ölen oğlum geri gelmeyeceğine göre bu asla değişmeyecek." derdim.

Her 5 Mayıs yaklaştığında yüreğimin lime lime kesildiğini hissederken; hastanedeki çaresiz bekleyişimi, ölüm haberini duyuşumu, seni toprağa gömüp eve gelişimi kafamda defalarca defalarca yaşayıp yaramın tekrar deşilip kanadığını hissederken anlıyorum ki acı azalmıyor. Sadece o acıyla yaşamaya alışıyor insan. Vücut acıya alışıyor yani.

"Acı eşiği" tabiri vardır ya, o çoook çok yükseliyor. Artık normal insanların üzüldüğü, bozulduğu şeyleri sen görmüyorsun bile. İçinde kopan fırtınayla, yanan ateşle mücadele ederken dışardaki esintileri farketmiyorsun. Hani demişler ya "yalan dünya" diye, onu anlıyorsun artık ve yalan bi dünyayla uğraşacak takatin olmuyor.

Çok anlatmayacağım ama bu 5 Mayıs'ta da aynı acılar derin yaramı dağlamakta, günlerdir acı eşigim zorlanmakta.

Bir fark var ama öncesine göre.
4 yıl bitti.
Senin ölümünün üstünden 4 yıl geçti.
Aynı mezara ikinci cenazeyi koyabilmek için gereken yasal süre geçti.
Artık ölünce senin mezarına gömülebileceğim.
4 yıl sürüyormuş ölen bedenin tamamen çürümesi, o yüzden 4 yıl geçmeden yeni cenazeyi koyamıyorlarmış aynı mezara.
Geçti.
Nasıl geçecek dediğim 4 yıl da geçti.

Vasiyetimdir, baban bilir.
Ölünce ben, Karşıyaka U10-2585'i açsınlar, senin kemiklerini toparlayıp benim başucuma, yüzümün hemen yanına koysunlar. Seni koklaya koklaya uyuyayım orda. Çürüdü gitti beden, kokusu falan kalmadı diyenler olacaktır ama ben o mis kokunu alırım yine. Allah'ın izniyle..

Sen de daha minicikken anne kucağı yerine yattığın o kara toprakta tekrardan duyarsın belki anne sıcaklığını. Gerçi şükürler olsun sen zaten Cennet'in en güzel yerindesin ama küçücük bebek bedeninin o buz gibi toprağın altında oluşu da çok canımı yakmakta.

4 yıl önce  seni toprağa verirken bir elimi koymuştum üzerine toprak atılırken, çekememiştim. Epeyce bi toprak altında kalmıştı ve o ıslak toprak elimi kapladıkça buz kesilmişti elim. Sonraki dönemde mezar taşın yapılana kadar da her ziyaretimde toprağına sokardım elimi. Hep hatırlarım o soğukluğu elimde ve o yüzden yanar içim seni orda düşündükçe. Allah'ım affetsin beni..

4 yıl geçti .
Artık ben ölünce bu dünyada doyamadığım kokuna doya doya, anne-oğul koyun koyuna yatabiliriz.

Devamı --> »

2 yorum Hala..

Yıllar geçse de üzerinden
Kabullenmiş, alışmış gibi görünsek de dışardan
Hala sorguluyor bir sebep bulmaya çalışıyoruz.
Minicik, nur gibi bebeğimiz bir gecede nasıl ölür?
Çok zor Allah'ım çok zor..

Devamı --> »

2 yorum Soy ağacım..

Soy ağacımdaki en genç ölüsün oğlum..
Taa 1800'lere dayanan liste yaş sırasına göre dizili. En yaşlımız en üstte, altlara doğru gençleşiyor isimler. Tabi doğal olarak üsttekiler hep "ölü". En altta minicik küçücük bir ölüsün oğlum sen, soy ağacımdaki en genç ölü. Ciğerim..
Herkesin geyik yaptığı, esprilerin döndüğü soy ağacı muhabbeti sabah sabah işyerinde ciğerlerimin delinmesiyle, gözlerimden yaşlar dökülmesiyle noktalandı.
Soy ağacımın tazecikken yemyeşilken kırılan minik dalı, koca ağacı yıktı başıma..

Devamı --> »

Asya Miray 1 yaşında..

İyi ki doğdun kızım
İyi ki doğdun canımın parçası
İyi ki doğdun gönlümün ilacı..
İyi ki seni bana verdi Allah'ım
Bin şükür..
Yarama merhem, derdime derman verdi seni
Seni ve önce Efe abini tabi.
Efe nefes verdi bana nefesim kesildiğinde
Sen ışık yaktın yüreğimin en karanlık yerinde.
Doğum günün kutlu, ömrün bahtlı hayırlı olsun miniğim.
Nice nice yıllara..

Devamı --> »